Follow by Email

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Ιστορία καθημερινής αστυνομικής τρέλας


"Που λες, ο ένας εν Τουρκοκύπριος που μεινίσκει στες ελεύθερες περιοχές (Αγλαντζιά). Σχετικά νεαρός, γύρω στα τριάντα. Κάποιαν στιγμήν εμάλωσεν για κάτι σχετικά ασήμαντον με κάτι γειτόνους του, ένα ζευγάριν που τη Ρουμανίαν. Έκαμεν τους μαύρους που το ξύλον. Ξέρεις, όπως τες σκηνές που θωρούμεν κάποτε στα έργα. Δέρνει τον άντραν της, τζιαι πηδά πάνω του την ώραν που τον δέρνει, η γυναίκα του. Ε, τούτος έδερεν πρώτα τον άντραν, έδερεν τζιαι την γυναίκαν του. Οι αθρώποι εφοηθήκαν τον τόσον, που εσηκωστήκαν τζιαι εφύαν που το σπίτιν τους τζιαι επήαν να μείνουν με συγγενείς της συζύγου.
Μιαν ημέραν πάει ο παπάς της συζύγου σπίτιν τους να πιάσει κάτι πράματα που εθέλαν. Παίρνει τον είδησην ο άλλος, τζιαι μουνταρίσκει τον. Έδωκεν του κάμποσες του αθρώπου αλλά εφάνην τυχερός τζιαι έφυεν του τζιαι εμπήκεν στο αυτοκίνητον του πριν πάθει shιειρόττερα.
Στην ίδιαν πολυκατοικίαν, εμεινίσκαν κάτι νεαροί, συντοπίτες του ζευκαρκού, τζιαι εθεωρήσαν πρέπον να πάρουν εκδίκησην για το χυμένον Ρουμανικόν αίμαν. Οπότε εμουντάραν τον παρέαν στην πρώτην ευκαιρίαν ούλλοι μαζίν. Ε, λοιπόν έσπασεν τους τζιαι τους τρεις στο ξύλον. Εν μιλούμεν δαμέ για 2-3 ππουνιές, έκαμεν τους του αλαθκιού!
Εν τω μεταξύν, το ζευγάριν ήβρεν άλλον διαμέρισμαν, οπότε επήαν σιγά τζιαι προσεκτικά μιαν ημέραν να πιάσουν τα πράματα τους που το διαμέρισμαν. Ο Τουρκοκύπριος ακούει τους που δίπλα, τζιαι τηλεφωνεί της αστυνομίας ότι κάποιοι κλέφκουν το διαμέρισμαν. Πάσιν οι αστυνομικοί στην σκηνήν, βρίσκουν τους Ρουμάνους να κουβαλούν τα υπάρχοντα τους, κάμνουν τες απαραίτητες ερωτήσεις τζιαι διαπιστώνουν ότι ήταν ψεύτικος ο συναγερμός. Όπως συζητούν με τους κακομάζαλους τους Ρουμάνους, αννοίει η πόρτα τζιαι φκαίννει ο παρέας, να ζητήσει το λόγον. 
"Εν εντάξει ρε" λαλούν του, "εν οι ιδιοκτήτες τζιαι μετακομίζουν". Ε, μουνταρίσκει τους τζιαι δέρνει τους τζιαι τζιείνους. Λαλώ σου, ειδικά ο ένας ο αστυνομικός εν ταυρίν, πιο ψηλός που μέναν τζιαι ανάμισυ φοράν στο άννοιμαν των ώμων. Κάμνει τζιαι κάποιαν πολεμικήν τέχνην.
"Είχα την κκελλέν του πιασμένην στην μασχάλην μου, για να του βάλει χειροπέδες ο συνάδελφος. Για πότε τον εκράτουν, για πότε εβρέθηκα χαμέ με τα πόθκια ίshα πάνω, ένας θεός ξέρει". 
Οι θκιό αστυνομικοί εκαταφέραν να τον συλλάβουν τελικά, αλλά έπρεπεν να παν νοσοκομείον, διότι έκαμεν τους πολλήν ζημιάν. Τούτος ο Τουρκοκύπριος εν πολλά μανιακός στες πολεμικές τέχνες, αλλά εν θα τον έλεες τζιαι θηρίον, απλά ήταν μυώδης σχετικά. Επήραν τον για αξιολόγησην στην Αθαλάσσαν τζιαι τζιείνοι που τον εξετάσαν είπαν ότι εν μια χαρά. Πιστεύκω το, ο τύπος έννεν πελλός, εν ψυχασθενής! Εν εκανούσεν το τι έκαμεν, εφκήκεν ύστερα τζιαι εσαλαβατούσεν για "υπερβολικήν αστυνομικήν βίαν" κατά την σύλληψην του!
Τέσπα, την ημέραν που ήρταν που τον σταθμόν οι συναδέλφοι για να πιάσουν το sick leave τους, ήταν τζιαι θκιό ελαμίτικα, που τούτους που όποτε έshιει αγώναν εν υπόχρεοι να παρουσιάζουνται σε αστυνομικόν τμήμαν ώσπου να τελειώσει, γιατί εσυμμετείχαν σε επεισόδια πιο παλιά. Όπως εκάθουνταν τζιαμέ, θωρούν τους αστυνομικούς κωστωμένους τζιαι ερωτήσαν με νάμπου έγινεν. Όταν τους είπα, τζιαι ακούσαν ότι εν Τουρκοκύπριος που τα έκαμεν τζείνα ούλλα, επιέσαν με να τους δώσω τη διεύθυνση του να παν να τον "κανονίσουν". Να σου πω την αμαρτίαν μου, με τόσα που έκαμεν ο παρέας, τζιαι επήεν να φκει τζιαι πουπάνω μετά, εμπήκα προς στιγμήν στον πειρασμόν να τους την δώκω. Μετά, λαλώ που μέσα μου, πέρκι να τους μουστουνιάσει τζιαι τούτους τζιαι να βουρούμεν. Οπότε έπαιξα πελλόν."
Ως την επόμενην ιστορίαν καθημερινής αστυνομικής τρέλλας, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Πλαστικές σακούλες τζιαι η διάσωση του πλανήτη

Αχ πραγματικά, κοπέλλες τζιαι κοπέλια (ας κρατήσουμεν λλίον παλιομοδίτικον σαβουάρ βιβρ στην προτεραιότηταν των φύλων) εύχομαι σας πάνω που ούλλα υγείαν τζιαι φυσικά ευτυχίαν για το νέον έτος. Διότι χωρίς υγείαν εν μπορεί να είσαι τζιαι τόσον ευτυχής. 
Οϊ τζιαι τόσον σπαρταριστόν το θέμαν της πρώτης ετήσιας ανάρτησης, αλλά αρέσκει μου πολλά τούτη η κουβέντα με τα πλαστικά σακούλια τζιαι τα μέτρα περιορισμού χρήσης τους. Αθθυμούμαι πριν 9-10 χρόνια είshεν μας ανατεθεί στην εταιρίαν που εδούλευκα η αξιολόγηση των συνεπειών χρήσης τους σε συνδυασμόν με τες προτάσεις που υπήρχαν τότε για μπει έναν τερπιέν. Έναν που τα μέτρα που είχαν προταθεί εν ακριβώς τούτον που εννά εφαρμοστεί σύντομα τζιαι στην Κύπρο, δηλαδή η επιβολή "προστίμου" χρήσης. Ξεχάστε την "μούχτιν" σακούλαν στον πάγκον, όπου πάτε πλέον θα πληρώνετε κάτιτις για κάθε έξτρα σακούλαν που θα πιάννετε για να βάλετε μέσα τα ψώνια σας. Φυσικά το συγκεκριμένον κόστος ούτως ή άλλως οι εταιρίες εβάλλαν το στα προϊόντα που αγοράζετε, αλλά τωρά εννά λειτουργήσει υποτίθεται σαν περιοριστικός παράγοντας στο να πιάννετε παραπάνω από όσες χρειάζεστε. Ή εννά σας ωθήσει να πιάννετε που τες άλλες πολλαπλών χρήσεων, τζιαι να τες κουβαλάτε μαζί σας κάθε φοράν που εννά ψουμνίσετε.
Πάντως τα αποτελέσματα της μελέτης που είχαμεν κάμει τότε (είχα την αναλάβει εγώ, παρόλον που ήμουν άσχετος με τα περιβαλλοντικά θέματα, αλλά είχα υπόβαθρον μηχανικού τζιαι διοίκησης επιχειρήσεων) εδείξαν ότι το συγκεκριμένον μέτρον, όπου εφαρμόστηκεν (π.χ. Αυστραλία), εσημείωσεν αρχικά εντυπωσιακά αποτελέσματα (μέχρι 95% μείωσην χρήσης σακουλιών τύπου υπεραγοράς) αλλά σε βάθος χρόνου ο κόσμος επέστρεφεν στην χρήσην τους, ή αγόραζεν ξέρω γω άλλα είδη (π.χ. μεγάλα σκυβαλοσάκουλα) απλά διότι οι εναλλακτικές εκλαμβάνουνταν ως πιο μεγάλον κόστος ή ξεβόλεμαν. Έτσι, ως μέτρον εκρίναμεν το ανεπαρκές, τζιαι ότι θα πρέπει να συνοδεύκεται που άλλα. Τωρά, 10 χρόνια μετά, προφανώς κάποιοι διαφωνούν μαζί μας. Εννά δείξει.
Το συγκεκριμένο θέμαν δείχνει τζιαι κάτι άλλον, ευρύτερον, που βασανίζει το ανθρώπινον είδος: την αυταπάτην μας περί της σημασίας μας τόσον στον πλανήτην μας όσον τζιαι στο σύμπαν. Έχουμεν μιαν διαχρονικήν ψευδαίσθησην ότι είμαστεν "αφέντες" του πλανήτη τζιαι - δυνητικά - του σύμπαντος. Ότι οι επιλογές τζιαι οι ενέργειες μας έχουν "κοσμοϊστορικήν σημασίαν" τζιαι ότι που μας κρέμμεται η ισορροπία του οικοσυστήματος τζιαι η επιβίωση της Γης. 
Όποτε παρατηρώ τούτην την συμπεριφοράν, είτε που επίδοξους "καταστροφείς" είτε που επίδοξους "σωτήρες" της Γης, ξαναθωρώ τούτον το αριστουργηματικόν stand up comedy επεισόδιον  του George Carlin με τίτλο "Saving the planet"  . Δείτε το τζιαι ακούστε το προσεκτικά (ειδικά το κομμάτιν που το 3.10 ως το 3.45 εν ούλλα τα λεφτά τζιαι σχετικά με το θέμα μας) τζιαι γελάστε με τα delusions of grandeur του ανθρωπίνου είδους, όποτε θέλει να το παίξει "θεός" με τον πλανήτην του. Εν έχω ούτε κόμμαν να προσθέσω στην καυστικά ειρωνικήν διατύπωσην του Γιώρκου.
Φυσικά εν ανήκω σε όσους, τύπου Τραμπ, ισχυρίζουνται ότι η συμπεριφορά μας ως είδος εν επηρεάζει τον πλανήτη μας, ή ότι εν απαιτείται να έχουμεν μιαν πιο ορθολογιστικήν συμπεριφοράν για το περιβάλλον, όπως το να μεν γεννοβολούμεν όπως τα κουνέλια, ή το να πετάσσουμεν σκουπίθκια του βάρους μας, ή να εκπέμπουμεν ρύπους πολλαπλάσιους που όσους απαιτείται για να ζήσουμεν ευτυχισμένα ή - το κυριόττερον - να μεν αγαπούμεν τζιαι να σεβούμαστεν τα άλλα είδη του πλανήτη. Αλλά εν ανήκω επίσης σε όσους, δίκην μεσσία, έρκουνται να κάμνουν υπερβολές, συνήθως φαρισσαϊκού τύπου, προσπαθώντας να επιβάλουν τες δικές τους απόψεις τζιαι κηρύττωντας που άμβωνες περιβαλλοντικής ορθότητας για το πως πρέπει να ζήσω εγώ.
Ώσπου να καταλάβουμεν την πραγματικήν μας σημασίαν στον πλανήτην τζιαι το σύμπαν, stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Μετά θάνατον ζωή τζιαι ευτυχία

Έναν που τα ευχάριστα κλασσικά στοιχεία των ημερών των γιορτών εν η ερώτηση "καλάν εσείς που εν πιστεύκετε στο θεόν τζιαι το Χριστό γιατί "γιορτάζετε" τζιαι συμμετέχετε με μας τους "πιστούς", έννεν υποκρισία τούτον;". Ή η ειρωνική διαπίστωση ότι "πρέπει να εν πολλά εκνευριστικές για σας τους άθεους τούτες οι μέρες". Η απάντηση τζιαι στες θκιό εν απλή τζιαι τόσον κοινής λογικής που αναρωθκιέσαι γιατί εν το θωρούν οι "πιστοί" (αν τζιαι εδώ τζιαι χρόνια εν περιμένω κοινήν λογικήν που οποιονδήποτε είδους "πιστού", ειδικά άμα εν θιασώτης της "τυφλής πίστης"). Αφενός εν απαιτείται να "πιστεύκεις" μιαν δοξασίαν για να συμμετάσχεις τζιαι να περάσεις καλά. Αφετέρου πρέπει να είσαι πολλά μίζερος τζιαι χωρίς φαντασίαν για να "νευριάσεις" επειδή ο κόσμος γυρόν σου πιστεύκει σε πράματα που θεωρείς πελλάρες. Τούτον εν καθημερινόν στοιχείον, ασχέτως αν όντως μέσα στες "γιορτές" παίρνει μεγάλες διαστάσεις. Εξάλλου εν ευκαιρία να περάσεις ακόμα πιο καλά, αφού ο κόσμος σε έτσι περιόδους, καλώς ή κακώς, εν σε πιο καλήν διάθεσην από ότι στες "καθημερινές". Διοργανώνει παραπάνω εκδηλώσεις, ξεφεύκει που την προσήλωσην στον βιοπορισμόν, μαειρεύκει νόστιμα φαγιά, φτιάχνει εντυπωσιακά γλυκά, ντύνεται όμορφα τζιαι ενίοτε κάμνει τζιαι ευφάνταστα στολίσματα. Πόμπα δηλαδή. What's there not to like? Ο "άθεος" που επιτρέπει στην ιδεολογίαν του να μιζερκάσει μέσα σε τούτην την μυσταγωγίαν, απλά αντάλλαξεν την παλιάν του πίστην για μιαν νέαν. Έννεν άθεος δηλαδή επί της ουσίας.
Όσον για τον τίτλον της ανάρτησης, εν άλλη μια φιλοσοφική αναζήτηση, που εν διαρκής μεν στες συζητήσεις με πιστούς, αλλά μέσα στες "γιορτές" παίρνει πιο μεγάλες διαστάσεις. 
"Μα καλάν, αν δεν πιστεύκεις στη μετά θάνατον ζωήν, εν χάνεις την ελπίδα σου;"
"Χωρίς την μετά θάνατον ζωήν ο άθρωπος γίνεται κυνικός"
"Αν ο άθρωπος εν φοάται την μετά θάνατον τιμωρίαν, γίνεται εγκληματίας"
τζιαι το αποκορύφωμαν:
"Χωρίς την μετά θάνατον ζωήν, ήντα αξίαν έshιει τούτη η ζωή;"

Ας δώσω κάποιες απαντήσεις για όσους που σας ενδιαφέρεστε στοιχειωδώς για τη γνώμη μου τζιαι θεωρείτε ότι μπορεί να σας φανεί χρήσιμη.
Στην πρώτην ερώτησην: το να ξέρεις ότι υπάρχει βαρύτητα απελπίζει σε αν θέλεις να πετάξεις; Το να ξέρεις ότι να αγαπήσεις περιέχει πόνο, απελπίζει σε που το να ερωτευτείς; Το να ξέρεις ότι στο βυθόν της θάλασσας εν μπορείς να αναπνεύσεις απελπίζει σε που το να βουττήσεις; Η απάντηση είναι "'όχι" (εξαιρούνται οι ψυχικά ασθενείς). Η συνειδητοποίηση της προφανούς πραγματικότητας, ότι δηλαδή όταν πεθάνουμεν that's it, σε έναν υγιώς σκεπτόμενον άθρωπον δεν μπορεί να αποτελεί λόγον "απελπισίας". Υπάρχουν τόσα προνόμια τζιαι τόσες χαρές να ζήσει, τόσες άλλες μορφές "αθανασίας" να επιδιώξει, που καταντά οξύμωρον να απελπίζεται επειδή τούτη εν η μοναδική του ευκαιρία να ζήσει. Άσε που η "θνητότητα" κάμνει τόσον πολλά πιο "πολύτιμην" την εμπειρίαν. Τι αξία υπάρχει σε κάτι που ποττέ έθθα τελειώσει; 
Χωρίς την μετά θάνατον ζωήν ο άθρωπος γίνεται κάθε άλλον παρά κυνικός. Κυνικός γίνεται τζιείνος που θεωρεί ότι μπορεί να κάμει οποιανδήποτε "αμαρτίαν" τζιαι κακόν στον συνάνθρωπον του τζιαι μετά μπορεί να "καθαρίσει" με μιαν "μετάνοιαν". Κυνικός εν τζιείνος που νομίζει ότι κάποιος αόρατος φιλαράκος εννά έρτει μεροληπτικά να τον βοηθήσει επειδή "επροσευχήθηκεν", την ίδιαν ώραν που αφήνει βρέφη τζιαι μωρά να βιαστούν ή να πεθάνουν που την πείναν. Χωρίς την μετά θάνατον ζωήν τζιαι την προσδοκίαν της ο άθρωπος καταλαβαίνει ότι εν υπόλογος για τούτην προς τους άλλους συνανθρώπους του, με την οποίαν την μοιράζεται τζιαι όχι προς μιαν φανταστικήν οντότηταν. Έτσι γίνεται πιο "ευαίσθητος" στο περιβάλλον του τζιαι επειδή το εκτιμά, θέλει να το διατηρεί υγιές, τόσον το έμψυχον, όσον τζιαι το άψυχον. Σε αντίθεσην με τους καμικάζι του θρησκευτικού φονταμελισμού.
Την τρίτην ήδη απάντησα την με την απάντησην περί κυνισμού. Εξάλλου τα μεγαλλίττερα εγκλήματα στην ιστορίαν της ανθρωπότητας εγίναν στο όνομαν μιας κάποιας πίστης στην αθανασίαν, είτε της θρησκείας, είτε του έθνους, είτε της τάξης τζιαι της ιδεολογίας. Κανένας πραγματικά "άθεος" άθρωπος δεν θα εγκληματούσεν θεωρώντας ότι εννά τον "ξεπλύνει" η "ομάδα" του με το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Τζιαι μαθαίνει να κρίνει με βάσην τα αποτελέσματα των πράξεων ενός εκάστου, τζιαι όχι τα "κίνητρα" του.
Όσον για την τελευταίαν, πόσες φορές οι πιστοί των θρησκειών εν απαξιώνουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπον την "επίγειαν ζωήν" για την "μετά θάνατον"; Πόσες φορές εν μιλούν για τον "μάταιον τούτον κόσμον" τζιαι την "κορύφωσην" του παραδείσου τζιαι της "θέωσης" του αθρώπου. Πόσες φορές εν έshετε ακούσει ότι η τωρινή ζωή εν μια "αυταπάτη" τζιαι το σώμαν σας μια "φυλακή" που τους θιασώτες της μιας ή της άλλης θρησκείας; Εξακολουθείτε να πιστεύκετε ότι εν οι άθεοι που απαξιώνουν τούτην την ζωήν, τζιαι οϊ οι πιστοί σε ανύπαρκτους παραδείσους τζιαι κολάσεις; Τζιαι - αλήθκεια - τι τους κάμνει να πιστεύκουν ότι εννά παν ούλλοι στον παράδεισον, άμα πεθάνουν, τζιαι οϊ στην κόλασην;
Ο πραγματικός άθεος καταλαβαίνει τζιαι συνειδητοποιεί ότι τούτη η ζωή εν η μόνη που θα ζήσει. Τζιαι ότι εν έναν απίστευτα σπάνιον προνόμιον, παρατηρώντας απλώς την απίστευτην "σπατάλην ζωής" γυρόν του. Τούτον που μόνον του οδηγεί τον αβίαστα στο να αγαπά τούτην την ζωήν, τούτον τον κόσμον, τζιαι να θέλει να συνεισφέρει στο να γίνει όσον γίνεται πιο καλός, τόσον για τον ίδιον όσον τζιαι για τους γύρω του. Τζιαι να πετυχαίνει, στο τέλος της ημέρας, την πραγματικήν ευτυχίαν, χωρίς ανάγκην "υποσχέσεων για το αύριο", που ουδέποτε εννά εκπληρωθούν.
Ώσπου να αγαπήσουμεν όσα έχουμεν τζιαι να μεν γυρεύκουμεν ανύπαρκτες καταστάσεις, stay cool and keep rocking!