Follow by Email

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Αν θέλεις ειρήνην, ετοιμάστου για ειρήνην...

Εν γίνεται να μεν έshετε ακούσει τούτον το ρητόν, ειδικά εφόσον εν που τα πολλά αγαπημένα των "στρατόκαυλων" ανάμεσα μας. Στα λατινικά, "Si vis pacem, para bellum", δηλαδή "Αν θέλεις ειρήνην, ετοιμάστου για πόλεμον". Αποδίδεται στο Ρωμαίον Βεγέτιον (Publius Flavius Vegetius Renatus) αν τζιαι η γενικότερη ιδέα που προάγει μπορεί να εντοπιστεί τζιαι σε παλαιότερες "πραγματείες", όπως οι "Νόμοι του Πλάτωνα". 
Πριν σχολιάσω το συγκεκριμένο θέμαν, να αναφερθώ σε έναν λογικόν σφάλμαν στο οποίον υποπίπτουμεν συχνά-πυκνά ούλλοι μας στην προσπάθειαν να δώσουμεν κύρος σε μιαν θέσην ή επιχείρημαν μας. Λέγεται "Προσφυγή στην αυθεντία" τζιαι διαπράττουμεν το όταν για να υποστηρίξουμεν τη θέση μας, παραλληλίζουμεν την με κάτι που είπεν ή υποστήριξεν κάποιον "σοφόν" πρόσωπον (αυθεντία), ώστε να του δώσουμεν την βαρύτηταν της "σοφίας". Είναι λογικόν σφάλμαν για τον απλόν λόγον ότι τζιαι οι πιο μεγάλες ιδιοφυίες του ανθρωπίνου είδους είπαν κατά καιρούς τζιαι μεγάλες πελλάρες, οπότε έννεν αρκετόν για τον οποιονδήποτε να στοιχειοθετήσει μιαν θέσην απλά επειδή έτυχεν να την εστερνιστεί τζιαι κάποια αυθεντία.
Το ρητόν λοιπόν που ανέφερα πιο πάνω, που λλίον πολλά προσπαθεί να μας πει ότι "η ειρήνη εννά επιτευχθεί με το να οπλιζούμαστεν τζιαι γενικά με το να δείχνουμεν "έτοιμοι για πόλεμον"", συνήθως στηρίζεται με χρήσην του λογικού τούτου σφάλματος, τζιαι αφήνουμεν το τζιαμέ. Διότι άμα μπεις στην "λογικήν" της συγκεκριμένης φράσης, εν παντελώς τζιαι οφθαλμοφανέστατα μια τσιόφτα τζιαι μισή.
Κατ'αρχήν, αν αντιστρέψεις το ρητόν, γίνεται "Αν θέλεις πόλεμον, ετοιμάστου για ειρήνην". Όπως έκαμνεν ο Ναπολέοντας δηλαδή, υπονοώντας ότι άμα θέλεις να κατακτήσεις κάποια χώραν, εξαπάτα την ότι θέλεις ειρήνην για να μεν μπορέσει να σου αντισταθεί όταν έρτει η ώρα της επίθεσης. Τούτον ας πούμεν εν έναν καλόν επιχείρημαν για όσους υποστηρίζουν την θέσην της "αποτροπής". Δηλαδή, οπλίστου ως τα δόντια μπας τζιαι φοηθεί σε ο αντίπαλος τζιαι εν σου επιτεθεί. Εν η λογική της λεγόμενης "ισορροπίας του τρόμου", δηλαδή της κατάστασης όπου οι "εχθροί" περιχαρακώνουνται τόσον πολλά, που κανένας εν τολμά να ανοίξει την "πόρταν της παράνοιας", όπως είπεν κάποιος πολιτικός. Φυσικά μια πρόταση που περιλαμβάνει τες λέξεις "ισορροπία" τζιαι "τρόμος" τζιαι παράλληλα υπονοεί - υποτίθεται - την επίτευξην ειρήνης μπάζει τόσον πολλά όσον έναν σουρωτήριν που προσπαθεί να συγκρατήσει νερόν. Εν αρκετόν να αναφερθείς στην περίοδον του "ψυχρού πολέμου", τζιαι το πόσες φορές μας έφερεν στο χείλος του πυρηνικού ολοκαυτώματος για να διαπιστώσεις την παράνοιαν της όλης φιλοσοφίας. Τζιαι το ότι ως σήμερα γλυτώννουμεν, προσωπικά αποδίδω το καθαρά στην τύχην τζιαι τες συγκυρίες, αν τζιαι παρακολουθώντας τον Κιμ τζιαι τον Ντόναλντ (ο πελλός τζιαι ο αντίπελλος) να σαλαβατούν καθημερινά στα ΜΜΕ, εν νιώθω τζιαι τόσον σίουρον ότι θα συνεχίσουμεν να την γλυτώννουμεν για πολλύν τζιαιρόν ακόμα. Είναι η "λογική" του "αν θέλεις να μεν καείς, άναψε φωθκιάν" ή "αν θέλεις να μείνεις στεγνός, βούττα μέσ'τη θάλασσαν" ή "αν θέλεις λλιόττερα θύματα που τα όπλα, φκάλε παραπάνω άδειες οπλοφορίας κλπ."
Εννά μου πεις, εν ρεαλιστικόν να αναμένουμεν ως διά μαγείας, παγκόσμιον αφοπλισμόν τζιαι επι γης ειρήνην; Όχι βέβαια. Αλλά παραδείγματα όπου η σταδιακή αποστρατικοποίηση ελειτούργησεν ευεργετικά έχουμεν, όπως η περίπτωση των Η.Π.Α. τζιαι της Ε.Σ.Σ.Δ τζιαι η συμφωνία περιορισμού της διάδοσης πυρηνικών όπλων. Όπως η σταδιακή αποστρατικοποίηση των Ευρωπαϊκών εθνών μέσα που την ένταξην τους στην ευρύτερην Ευρωπαϊκήν οικογένειαν. Εν τέλεια ούλλα στην Ε.Ε.; Καθόλου. Αλλά υπάρχει - στοιχειώδης - διαρκής ειρήνη για πρώτη φοράν μετά που αιώνες, τζιαι οι διαφορές επιλύονται κυρίως μέσα που διάλογον τζιαι διαπραγμάτευσην. Θα ήταν καλόν τα Ευρωπαϊκά κράτη, οι Η.Π.Α., η Ρωσσία, η Κίνα, να σταματήσουν να οπλίζουν τζιαι χώρες του "τρίτου κόσμου" τζιαι μετά να μάχουνται να το παίξουν "ειρηνοποιοί", δρέποντας συνήθως με νεκρούς - τζιαι δικούς τους - την εκπλήρωσην της "λογικής" "πέψε όπλα για να σταματήσουν να πολεμούν".
Κοινώς, όταν θέλεις ο απέναντι να θεωρήσει ότι θέλεις ειρήνην, καλόν είναι να μεν του μοστράρεις τον shιπέττον κάτω που τη μούρην του. Μπορεί να καταλάβει με την σειράν του ότι έννεν εποικοδομητικόν να στήνει στρατιωτάκια τζιαι τανκς απέναντι σου, αφού διατείνεται ότι εν "φιλειρηνικός". Εξάλλου, θεμελιώδης αρχή στην ανθρώπινην συμπεριφοράν θα έπρεπεν να είναι: "μεν κάμνεις του άλλου ότι εν θέλεις να σου κάμνουν". Ειδικά εφόσον ο παραπάνω κόσμος ανήκει στες τρεις "αβρααμικές" θρησκείες, τζιαι διατείνεται ότι εν "θρησκείες της αγάπης τζιαι της ειρήνης"(sic).
Ώσπου να θέλουμεν πραγματικά τζιαι να ετοιμαστούμεν για την ειρήνην, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Η "Αριστερά" ως έννοια σήμερα

Εν εξαιρετικά κωμικόν, άρα τζιαι ψυχαγωγικόν, όταν μπαίνω σε διάλογον με διάφορους αθρώπους, να με κατατάσσουν αναλόγως της δικής τους "τοποθέτησης", στην "αριστεράν" ή την "δεξιάν". Στην "αριστεράν" συνήθως κατατάσσουν με όταν η θέση μου εκλαμβάνεται ως "αιρετική" ή "ριζοσπαστική" ή "κατά της παράδοσης" ενώ στην "δεξιάν" ως "συντηρητική" ή "στερεοτυπική". Τυχαίον; Καθόλου. Πάντως εγώ σε κάθε περίπτωσην είμαι το ίδιον άτομον, τζιαι εν εντάσσω τον εαυτό μου σε καμμιάν "ομάδαν", απλά επειδή έτσι το αντιλαμβάνουνται κάποιοι τρίτοι. Ας δούμεν όμως ειδικά τον όρον "αριστερά", τζιαι τι σημαίνει για μέναν σήμερα.
Όπως σε ούλλες σχεδόν τες λέξεις τζιαι τες έννοιες, υπάρχει μια "ιστορική" προέλευση τζιαι μια εξέλιξη της έννοιας μέσα στο χρόνο. Ας πούμεν ο "ιδιώτης" σήμερα έshιει μιαν εντελώς διαφορετικήν έννοιαν που την προέλευσην της λέξης, δηλαδή την αγγλικήν λέξην "idiot", που σημαίνει "ηλίθιος/ βλάκας". Έτσι τζιαι η "αριστερά".
Η ιστορική δημιουργία της λέξης πάει στην γαλλικήν επανάστασην, τζιαι την γαλλικήν "εθνοσυνέλευσην". Μέσα στην αίθουσαν τούτου του σώματος, εκάθουνταν πάντα αριστερά όσοι ήταν υπέρ της επανάστασης, τζιαι των ριζοσπαστικών αλλαγών που επέφερεν, τζιαι στα δεξιά όσoι ήταν εναντίον της, τζιαι υπέρ της διατήρησης των "παραδόσεων τζιαι αξιών", που την εποχήν τζιείνην ήταν η μοναρχία, η αριστοκρατία κλπ. Η συγκεκριμένη επανάσταση εδιάμόρφωσεν αφενός την σύγχρονην "αστικήν δημοκρατίαν" τζιαι αφετέρου το λεγόμενον "έθνος/ κράτος", ως διάδοχον "σχηματισμόν" μετά τες αυτοκρατορίες τζιαι τα φέουδα του μεσαίωνα.
Συνεχίζοντας την ιστορικήν εξέλιξην, η "αριστερά" εσυνέχισεν να είναι η "ριζοσπαστική" δύναμη ανά το παγκόσμιον, παίρνοντας την μορφήν της σοσιαλιστικής επανάστασης, όταν τα πλήθη των εργατών της βιομηχανικής επανάστασης στα μεγάλα αστικά κέντρα αρχίσαν να διεκδικούν δικαιώματα τα οποία σήμερα θεωρούμεν αυτονόητα, όπως τα τρία οκτάρκα (8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση, 8 ώρες αναψυχή), η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η κοινωνική ασφάλιση κλπ. τα οποία φυσικά εσυναντούσαν την "αντίστασην" της τότε "δεξιάς" γιατί έπληττεν τα συμφέροντα που εξυπηρετούσεν (αστική τάξη, μεγάλο κεφάλαιο κλπ.). Εν ενδιαφέρον το ότι σε διάφορες χώρες,  όπως οι Η.Π.Α., έννεν "κομμουνιστές" που εδιεκδικήσαν τούτα τα δικαιώματα για τους εργαζομένους, αλλά οι λεγόμενοι "φιλελεύθεροι", οι οποίοι ήταν οι "ριζοσπάστες" της εποχής τους για έναν καλλίττερον κόσμον. Το δε αποκορύφωμαν των κινημάτων της αριστεράς ήταν οι διάφορες επαναστάσεις ανά το παγκόσμιον τζιαι τα καθεστώτα που επιβάλαν. Το αν τζιαι τι επετύχαν, εν τόσον τεράστιον θέμαν που εν θα ασχοληθώ δαμέ. Το θέμαν μου εξάλλου εν η "αριστερά" σήμερα, τζιαι μέσα στο πλαίσιον που βιώνουμεν, στην Κύπρον τζιαι αλλού, δηλαδή μέσα στην σύγχρονην αστικήν δημοκρατίαν. Κινήματα "αριστερά" στον πυρήναν τους είναι τζιαι το φεμινιστικόν, το κίνημαν των ΛΟΑΤΙ, τα κινήματα προστασίας της φύσης κλπ.
Πολλοί συγχίζουν τον όρον "αριστερά" με τον "κομμουνισμόν" τζιαι τον "σοσιαλισμόν". Έτσι σπεύδουν είτε να την "οικειοποιηθούν" είτε να την "κατακεραυνώσουν". Εγώ θεωρώ ότι ο συγκεκριμένος "χώρος" εν πολλά πιο "ευρύς" τζιαι αγκαλιάζει ολόκληρον το φάσμαν των ιδεολογιών. Για τον απλόν λόγον ότι για μέναν "αριστερά" σημαίνει "προοδευτικότητα" τζιαι "θέληση για αλλαγήν των κακώς κείμενων" εις πείσμαν της "παράδοσης" τζιαι των "στερεοτύπων".
Υπό την έννοιαν τούτην, καλόν είναι να αποφεύγεται η τοποθέτηση ταπέλλας τύπου "καλόν" ή "κακόν" δίπλα που την "αριστεράν", όπως πρέπει να αποφεύγουμεν να βαφτίζουμεν "σωστήν" ή "λάθος" την "συντήρησην". Αφενός η "αριστερά", μέσα που την "ριζοσπαστικοποίησην" της έκαμεν τζιαι σημαντικά λάθη, όπως η προσπάθεια καταπίεσης της θρησκείας που εγύρισεν μπούμεραγκ. Αφετέρου η "συντήρηση", παρά τον εκ πρώτης όψεως "παρεμποδιστικόν" της ρόλον στην "πρόοδον", εντούτοις πολλές φορές λειτουργεί ως "φρένον" τζιαι ως "χαλινάριν" στην ξέφρενην εκδήλωσην της αλλαγής. Έτσι, πολλές φορές, εξασφαλίζεται η κοινωνική ειρήνη μέσα που σταδιακά, συστηματικά μέτρα αλλαγής αντί για βίαιες επιβολές του "ορθού" τζιαι της "αλήθκειας".
Για μέναν σήμερα, "αριστερά" σημαίνει να θέλεις να αλλάξει ο κόσμος, προς κάτι που εκλάμβάνεις ως καλλίττερον για ούλλους. Ακόμα τζιαι αν σημαίνει δύσκολους συμβιβασμούς των κοινωνικών ομάδων τζιαι οδυνηρές παραχωρήσεις σε τομείς που η κοινωνία θεωρεί "ιερούς" όπως η οικογένεια, το έθνος, η θρησκεία, η περιουσία κλπ. Επίσης, "αριστερά" σημαίνει εναντίωση σε κάθε είδους "δόγμαν", "απόλυτην αλήθκειαν" τζιαι "ευαγγελισμόν" τζιαι παράλληλα προαγωγή του διαλόγου τζιαι της ανοχής (όχι "σεβασμού" - που εν κάτι άλλον) της αντίθετης άποψης. Έννεν τυχαίον ότι πολλές που τες διαλεκτικές αντιπαραθέσεις που έχω εν με αθρώπους που προσπαθούν να εξωραϊσουν "είδωλα" όπως ο Στάλιν, ο Λένιν, ο Μάο, ο Μαρξ, ο Τσε Γκεβάρα, ο Κάστρο κλπ. με πολλά αντίστοιχον τρόπον που οι "ιδεολογικοί" τους αντίπαλοι εξωραϊζουν άλλα πολιτικά τζιαι θρησκευτικά σύμβολα. Έμπα σε τούτον το τρυπάκιν αν θέλεις, αλλά ως δογματικός, αποκλείεις, κατ' εμέναν, τον εαυτό σου που τον χώρον της "αριστεράς". Δογματικός τζιαι αριστερός εν γίνεται. Σόρρυ. Διότι κάτι άλλον που ταυτίζω "εννοιολογικά" με την "αριστεράν" εν η "αμφισβήτηση" τζιαι η διαρκής αναζήτηση "τεκμηρίωσης". Μπορεί επίσης κάποιος να είναι "αριστερός" σε έναν μεγάλον φάσμαν θεμάτων, αλλά σε κάποια να είναι "βαθιά συντηρητικός". Κάθε άθρωπος εξάλλου εν μοναδικός τζιαι φοβερά πολυδιάστατος ως σκεπτόμενον όν.
Ώσπου να ξεκαθαρίσουμεν μέσα μας τέθκοιες έννοιες, stay cool and keep rocking!

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Που ουτοπίαν σε ουτοπίαν

Η συγκεκριμένη λέξη αν αθθυμούμαι καλά εδιατυπώθηκεν που κάποιον συγγραφέαν τζιαι υποδηλώνει κάτι το ιδανικόν τζαι συνάμα ανέφικτον. Φυσικά, όπως σε ούλλα τα φιλοσοφικά θέματα, υπάρχει ο κίνδυνος να μπλέξεις με τες έννοιες τζιαι να καταντήσει η διεργασία γλωσσικός διαγωνισμός. Πάραυτα, για μέναν η συγκεκριμένη λέξη σημαίνει θκιό κυρίως πράματα:

1) Όνειρο
2) Στόχος

Η πρώτη έννοια αμφισβητεί το "ανέφικτον" της ουτοπίας. Αν μπορείς να "ονειρευτείς" κάτι, εν σημαίνει ότι, κατά κάποιον τρόπον, ήδη υπάρχει στο μυαλό σου; Έννεν γεγονός ότι ούλλα τα επιτεύγματα στην βραχύβιαν ύπαρξην του αθρώπου στο σύμπαν εβασιστήκαν σε μιαν σκέψην κάπου σε έναν εγκέφαλον, που σαν σπίθα έδωσεν το έναυσμαν για να γίνουν τα βήματα που τελικά οδηγήσαν σε όσα απολαμβάνουμεν σήμερα; 
Σκεφτείτε ας πούμεν, έναν Κύπριον γεννημένον το 1900 τζιαι που έφτασεν τα 85 χρόνια, τι αλλαγές επρόλαβεν να δει σε τόσο μικρό χρονικό διάστημαν. Ηλεκτρισμός, υδροδότηση, αυτοκίνηση, τηλεπικοινωνίες, διαδίκτυον, γενετική μηχανική, διάστημαν...οι παραπάνω που τούτες τες σημερινές καθημερινότητες θα αποτελούσαν  - κυριολεκτικά - θαύματα για τον ίδιον άθρωπον, αν του εμιλούσες στα 15 του τζιαι μετά στα 75 του. 
Έτσι όποτε συζητώ, ειδικά με νέους αθρώπους, τζιαι αναφέρω τους ότι "ουδέν αδύνατον", εν απογοητευτικόν να τους ακούω τζιαι να τους βλέπω να πασκίζουν να εύρουν "εξαιρέσεις". Να αποκαλούν μιαν επιθυμητήν κατάστασην/ ανακάλυψην/ πρόοδον ως "ουτοπικήν", άρα αδύνατην. Αθθυμούμαι μιαν σκηνήν που την δεύτερην ταινίαν των Star Wars (μπορείτε να την απολαύσετε δαμέ) όπου ο δάσκαλος Γιόντα σηκώννει το διαστημόπλοιον του Λουκ μέσα που το βάλτον όπου ήταν βυθισμένον χρησιμοποιώντας την "δύναμην". Ο Λουκ, που νωρίττερα είshεν αποτύχει ο ίδιος, πλησιάζει έκθαμβος λαλώντας "εν το πιστεύκω" τζιαι ο Γιόντα απαντά του "εν για τούτον που απέτυχες". Εν μια άλλη διατύπωση του "η πίστη κινεί βουνά".
Φυσικά εμιλήσαμεν παλιά για την έννοιαν "πίστη" τζιαι δαμέ εννοούμεν το "belief" τζιαι όχι το "faith" (η τυφλή, θρησκευτική πίστη δηλαδή), το οποίον προσωπικά βρίσκω ως υποσκαπτικόν στην πρόοδον, γιατί προάγει την μοιρολατρίαν τζιαι το "πίστευε και μη ερεύνα". Για να βάλεις ένα στόχον πρέπει πρώτα να "ονειρευτείς" το αποτέλεσμαν. Για να ονειρευτείς το αποτέλεσμαν τζιαι να το στοχεύσεις, πρέπει να "πιστέψεις" ότι μπορεί να τα καταφέρεις. Πολλές φορές ενάντια στα καθιερωμένα στερεότυπα τζιαι την αμφισβήτησην. Ο δρόμος της πραγματικής προόδου εν πάντα σπαρμένος με εμπόδια. Τζιαι ο σωστός "πιστός" δοκιμάζει συνεχώς την "πίστην" του με "τεκμήρια", τζιαι εν έτοιμος να αμφισβητήσει τα πάντα.
Οι ουτοπίες λοιπόν έχουν τον σκοπόν τους. Ο άθρωπος εξάλλου βαδίζει που ουτοπίαν σε ουτοπίαν τζιαι κάθε επίτευγμαν αννοίει το δρόμον για τα επόμενα. Φυσικά, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, να γινούμεν μύωπες (πολλοί όντως το παθαίνουν) τζιαι μηδενιστές. Αντί να συγκρίνουμεν την κατάστασην μας με το χτες, (ή με μιαν δυσμενέστερην κατάστασην γενικότερα) συγκρίνουμεν την πολλές φορές με μιαν "ιδεατήν" κατάστασην, με αποτέλεσμαν πάντα να είμαστεν μίζεροι τζιαι ανικανοποίητοι. Ακόμα shιειρόττερα, να αναπολούμεν στοιχεία ενός παρελθόντος που εν θα επιστρέψει πλέον, τζιαι που μέσα στο στρεβλωμένον μας οπτικόν πεδίον, φαντάζει ανώττερον. Που τούτην την έννοιαν, θέλει προσοχήν πως χειριζούμαστεν τα όνειρα μας τζιαι που τοποθετούμεν τον εκάστοτε "πήχυν". Καλλίττερα να πετύχεις κάτι μικρόν παρά να αποτυγχάνεις συνεχώς σε κάτι "μεγάλον". Τζιαι πάντα να αθθυμάσαι να κοιτάζεις τόσον ψηλά όσον τζιαι χαμηλά. 
Ώσπου να επιτευχθεί η επόμενη "ουτοπία" (μια λειτουργική συμφωνία στο κυπριακόν λόγου χάρην), stay cool and keep rocking!